Updates

16 april 2020

Overpeinzingen van een pedicure in coronatijd..

 

Sinds 16 maart behandel ik noodgedwongen en volledig terecht geen cliënten meer. De enorme hoeveelheid tijd die hierdoor is vrijgekomen werd al snel ingevuld met extra mantelzorg en vrijwilligerswerk. Gelukkig kon ik (met enige technische hulp) het lesgeven via internet doorzetten. 

Toch blijft er enigszins tijd over. Tijd om na te denken. Voornamelijk over hoe het verder zal gaan. Wanneer kan er weer gestart worden met het behandelen van cliënten? En als er dan voorzichtig begonnen wordt met behandelingen: welke cliënten gaan eerst? Zijn dat de cliënten die het langst wachten of juist de cliënten die het meest medisch noodzakelijk een behandeling nodig zijn? En met welke maatregelen valt er überhaupt nog te pedicuren?

Het lijkt mij dat je als Medisch pedicure eerst moet beginnen met de meest hulpbehoevende cliënten ( ZP3, ZP4, ZP2 met PAV, Reuma etc.). Zo wordt de rest van het zorgstelsel (huisartsen, podotherapeuten en specialisten in ziekenhuizen) het minst belast met zorg die door een behandeling van een medisch pedicure kan worden voorkomen. Dit lijkt mij vooralsnog de beste strategie.

Via allerlei kanalen hoor en zie ik fantastische en enthousiaste ideeën en creaties voorbij komen om tóch medisch noodzakelijke behandelingen uit te kunnen voeren. Bijvoorbeeld schermen van plexiglas tussen de pedicure en de cliënt. Ik denk dat zo’n scherm voornamelijk werkt om een gevoel van veiligheid te creëren. Natuurlijk houdt zo’n scherm directe ‘sputters’ tegen. Toch ben ik er van overtuigd dat het niet helpt tegen virussen die in een nevel kunnen rondhangen. Je zit als pedicure immers dicht bij een client en ademt dezelfde lucht. Daarom denk ik vooralsnog dat het het beste is om alles bij de eventuele bron aan te pakken. Dat betekent een mondmasker en handschoenen voor de client. De pedicure hoort deze allebei al te dragen. Een probleem is dat niet van iedere cliënt valt te verwachten dat hij/zij weet hoe een mondmasker gedragen moet worden. Hulp bij het juist ‘aantrekken’ van een masker betekent weer dat de afstand tussen cliënt en pedicure erg klein wordt. Paralel aan alle prachtige creativiteit ervaar ik een enorm gemis aan praktische ‘sturing’ en eenduidigheid vanuit brancheorganisaties en sommige ‘hoofdaannemers’ in de zorg.

Een groter probleem is de beschikbaarheid van mondmaskers. Tien dagen na sluiting van mijn praktijk heb ik al mijn mondmaskers aan de huisarts hier in het dorp gegeven. De hele zorg had al snel na het begin van de uitbraak een groot tekort. Hier spelen sommige partijen handig op in; handelaars (zonder medische achtergrond) bieden spontaan mondmaskers aan tegen woekerprijzen. Voordat de hele crisis begon betaalde ik ongeveer €0,12 per masker (geen FFP2). Nu zijn er mensen die schijnbaar geld ruiken en maskers aanbieden voor €1,18 per stuk (ook geen FFP2). Dat is bijna 10 keer zoveel. Het is natuurlijk een vraag en aanbod-kwestie. Toch vind ik het bevreemdend en behoorlijk asociaal in deze tijd. Moet/kan ik dit dan zomaar doorberekenen aan mijn cliënten? En moeten wij dan allebei een FFP2-masker gaan dragen? Zijn die dan nog te verkrijgen? En zorgt mijn eventuele vraag naar deze mondmaskers dan niet onbedoeld voor problemen bij andere zorgverleners?

Zo, waar je al niet druk mee kunt zijn. Hopelijk kunnen we snel én veilig weer aan het werk om alle mensen te helpen die nu al te lang wachten op een behandeling.

Blijf gezond!

Margreet